Podłoże dyrektyw o równości rasowej i równości zatrudnienia

Dyrektywy UE w zakresie zwalczania dyskryminacji są bezpośrednim następstwem Traktatu Amsterdamskiego, i zostały przyjęte jednomyślnie prze rządy krajów UE w czasie 18 miesięcy od wejścia w życie Traktatu, w maju 1999.

Traktat, który ustanowił zasady i cele Unii Europejskiej, potwierdza, że:

"Unia oparta jest na zasadach swobody, demokracji, poszanowania praw człowieka i fundamentalnych wolności [...] zasadach, które są wspólne dla Państw Członkowskich."

Podkreśla on fundamentalne znaczenie niedyskryminowania oraz rozszerza tą zasadę na inne obszary dodatkowe do narodowości i równości płacy dla mężczyzn i kobiet, które były uznane już dawniej. W szczególności dała ona Unii Europejskiej możliwości podejmowania działań przeciwko dyskryminacji na różnych polach. Możliwości te określone są w Artykule 13:

"Bez szkody dla innych postanowień niniejszego Traktatu, i w granicach możliwości przyznanych w nim Społeczności, Rada działając jednomyślnie w oparciu o propozycję Komisji po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może podjąć stosowne działania w celu zwalczania dyskryminacji na tle płci, pochodzenia rasowego lub etnicznego, religii lub wyznania, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej."

Umotywowanie dyrektyw o równości rasowej i równości zatrudnienia

Podstawową zasadą leżącą u podstaw dyrektyw jest to, że każdy powinien mieć prawo do równego i sprawiedliwego traktowania. Podstawowym zakresem odpowiedzialności UE jest obrona tego fundamentalnego prawa człowieka. Jak jasno mówią obie dyrektywy, zasadnicze znaczenie ma to, czy UE będzie rozwijać się jako "obszar wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości". Zasadnicze znaczenie ma również to, czy zostanie utrzymana równoległa zasada zapewnienia równości możliwości, i czy każdy otrzyma równe szanse wykorzystania swojego potencjału i osiągnięcia tego, do czego jest zdolny. To z kolei jest ważne, jeśli mają zostać osiągnięte szersze cele UE.

Zgodnie z dyrektywami, dyskryminacja może "podważać osiągnięcie celów Traktatu WE, w szczególności osiągnięcie wysokiego poziomu zatrudnienia i ochrony socjalnej, podniesienia standardów życia i jego jakości, spójności ekonomicznej i społecznej oraz solidarności". Może ona również narażać cele europejskiej strategii zatrudnienia, która sprzyja "tworzeniu rynku pracy przyjaznego dla integracji społecznej" i wspiera "starszych wiekiem pracowników, w celu zwiększenia ich udziału w sile roboczej".